در طول زيارت مكه ( سفر حج ) در روز عرفه ( نهمين روز ذى الحجه ) خواند و از آن به بعد شيعيان با تقوا آن را مىخوانند . درآن روز حُجّاج ( زُوّار ) در كوه عرفه مشغول خواندن نماز ، تلاوت قرآن ، خواندن اذكار ، اوراد و دعا مىشوند . در دعاى امام عليه السلام روح آن روز به خوبى بيان شده است . دعاى دوم و سوم را از صحيفه سجاديه امام چهارم كه در مقدمه به آن اشاره شد آورده‌ايم . دعاى چهارم و آخرين دعا از امام دوازدهم است چه دومين نايبش ، ابوجعفر محمد بن عثمان بن سعيد ، بوده كه تا زمان مرگش به عنوان سخن‌گوى آن حضرت عمل مىكرده است . ( 304 ه / 7 - 916 م يا 305 ه / 8 - 917 م ) در اين‌جا لازم است براى آنان كه با تعاليم تشيع آشنايى ندارند توضيح دهم كه پس از اين‌كه امام دوازدهم در سنين جوانى در سال ( 260 ه / 4 - 873 م ) به غيبت رفتند و از انظار مردم پنهان شدند ، به طور پى در پى ارتباط خود را با 4 نفر حفظ كردند تا اين‌كه آخرين نفر در سال 1 - 940 / 329 در گذشت . از آن پس غيبت كبراى ايشان آغاز شد . او دوباره ظاهر نخواهد شد تا در روز قيامت . « 1 » دعاى عرفه امام حسين عليه السلام ستايش مخصوص خدايى است كه هيچ‌كس از حكمش سرنتواند كشيد و بخشش او را منع نتواند كرد . هيچ صُنعى در آفرينش مانند صُنع او نتواند ساخت ، و اوست بخشنده بى پايان و انواع بدايع مخلوقات را بيافريد .

--> ( 1 ) . نك : شيعه در اسلام ، ص 210 - 211 . .